Zondag 7 augustus 2011

Vertragingen bij de spoorwegen zijn mooie aanleidingen om het gesprek met wildvreemde medereizigers aan te knopen. Gedeelde smart is halve smart, en je hoort nog eens wat.

Een sper-ogige Tilburgse was naar een concert geweest vertelde ze haar buurvrouw die, zo wisten we inmiddels, menslievend werk deed bij een derde wereld organisatie en daarvan op de jongstleden hoofdstedelijke homodagen publiekelijk kond had gedaan. De Tilburgse, wier muzikale horizon klaarblijkelijk niet verder reikte dan het te hooi en te gras bezoeken van grote pop-evenementen in parken en sportpaleizen, was nu door toedoen en op uitnodiging van De Loterij naar een fusionconcert in het Amsterdamse Concertgebouw geweest: pop-country-klassiek. De in Nederland wereldberoemde Ilse DeLange en Wibi Soerjadi hadden onder anderen acte de prxe9sence gegeven. Ze kwam er maar niet over uit, het was x91supergaafx92 geweest. Maar jeetje, dat concertgebouw! Ze was er nog nooit geweest. Het was, zei ze onthutst, 'best wel' klein. x93Ik zat helemaal achteraan, maar ik kon gewoon nog het podium zien!x94

Zondag 7 augustus 2011

Vertragingen bij de spoorwegen zijn mooie aanleidingen om het gesprek met wildvreemde medereizigers aan te knopen. Gedeelde smart is halve smart, en je hoort nog eens wat.

Een sper-ogige Tilburgse was naar een concert geweest vertelde ze haar buurvrouw die, zo wisten we inmiddels, menslievend werk deed bij een derde wereld organisatie en daarvan op de jongstleden hoofdstedelijke homodagen publiekelijk kond had gedaan. De Tilburgse, wier muzikale horizon klaarblijkelijk niet verder reikte dan het te hooi en te gras bezoeken van grote pop-evenementen in parken en sportpaleizen, was nu door toedoen en op uitnodiging van De Loterij naar een fusionconcert in het Amsterdamse Concertgebouw geweest: pop-country-klassiek. De in Nederland wereldberoemde Ilse DeLange en Wibi Soerjadi hadden onder anderen acte de prxc3xa9sence gegeven. Ze kwam er maar niet over uit, het was xe2x80x98supergaafxe2x80x99 geweest. Maar jeetje, dat concertgebouw! Ze was er nog nooit geweest. Het was, zei ze onthutst, 'best wel' klein. xe2x80x9cIk zat helemaal achteraan, maar ik kon gewoon nog het podium zien!xe2x80x9d

Amsterdam, zaterdag 6 augustus 2011

Het was ook de goden verzoeken; middagconcert op gay-pride dag in de Amsterdamse Westerkerk. Koster Ruud had me gisteren verzekerd dat het rustig zou zijn om half vijf, maar toen ik tegen vieren arriveerde wist ik dat dat een volstrekte illusie was. Al in Rotterdam was ik, wachtend op de trein, op een amuse-gueule van de nakende gay-gekte vergast door twee prachtige stevige meiden, die volledig negentiende-eeuws opgetuigd, en voorzien van parapluie, je weet maar nooit, klaar waren voor de rit naar de hoofdstad.
Ze zouden het meest fantasierijke en stijlvolle van de rest van de dag blijven want wat ik in Mokum aantrof aan slettige uitdossingen en platte lol tartte mijn stoutste en ergste voorstellingen. Nee, ik laat me er niet toe verleiden om het te beschrijven. Leeghoofdig feest in relnichtverpakking en dat in het kwadraat, die orde.

Hoofdschuddend als een provinciale ouderling kwam ik de Wester binnen waar alle medewerkers uit het raam hingen. x93Leuk hxe8? Is het niet geweldig?x94 vroeg xe9xe9n van hen. Ik kon niks anders dan een lullige wedervraag bedenken, die ik natuurlijk niet had moeten stellen, maar hij was er al uit. x93Wat is er dan zo geweldig?x94 vroeg ik stuurs. x93Nou, dit!x94 Ze wees naar buiten waar net een schip met kirrende mannetjes in te strakke lila pakjes voorbijkwam. x93Die vrijheid!x94 ging ze opgetogen verder:  x93Dat je kunt zijn wie je bent.x94

Er volgde een korte maar moeizame discussie waarin ik probeerde aannemelijk te maken dat ik elke dag mezelf was, en zij naar ik aan nam ook, en dat vrijheid niet noodzakelijk tot exhibitionisme hoefde te leiden, maar het leidde tot niets. Er voegde zich nxf3g een Westerkerkvrijwilligster in het gezelschap bij het raam. Keurige kerkmevrouwen van middelbare leeftijd onder elkaar. Ik registreerde: x93Jammer, dat ze niet meer zo bloot zijn. Dat was de eerste keren wel anders. Dan zag je nog es wat. Ik mag het graag zien hoor zox92n blote vent.x94 Er kwam een nieuwe praalboot voorbij. x91Christen en Homox92 was het thema. Een ladderzatte christenhomo stond naast een zoet zwaaiende, in klassieke dracht gestoken, dominee grote hoeveelheden bier te morsen. De plotselinge aanblik van de Wester veroorzaakte een enorme boer bij de dronkaard die boven alle herrie uit en waarschijnlijk tot op De Dam te horen was.
Het liep tegen half vijf. Concerteren was geen optie. Terug naar huis. Op de binnenplaats tussen de Wester en het Anne Frankhuis was een bacchanaal losgebarsten. Een juffrouw ontdeed zich van haar bovenkleding en geilde dansend haar eveneens halfnaakte vriendje tot vermaak der omstanders op. Het begon me te duizelen.
Er kwam oud zondagsschoolbegrip naar boven drijven waar ik vroeger hevig bij en over gefantaseerd had. Ik zag het nu in het echt, het bestond, elk jaar in augustus, te Amsterdam:  Sodom en Gomorra.  

Amsterdam, zaterdag 6 augustus 2011

Het was ook de goden verzoeken; middagconcert op gay-pride dag in de Amsterdamse Westerkerk. Koster Ruud had me gisteren verzekerd dat het rustig zou zijn om half vijf, maar toen ik tegen vieren arriveerde wist ik dat dat een volstrekte illusie was. Al in Rotterdam was ik, wachtend op de trein, op een amuse-gueule van de nakende gay-gekte vergast door twee prachtige stevige meiden, die volledig negentiende-eeuws opgetuigd, en voorzien van parapluie, je weet maar nooit, klaar waren voor de rit naar de hoofdstad.
Ze zouden het meest fantasierijke en stijlvolle van de rest van de dag blijven want wat ik in Mokum aantrof aan slettige uitdossingen en platte lol tartte mijn stoutste en ergste voorstellingen. Nee, ik laat me er niet toe verleiden om het te beschrijven. Leeghoofdig feest in relnichtverpakking en dat in het kwadraat, die orde.

Hoofdschuddend als een provinciale ouderling kwam ik de Wester binnen waar alle medewerkers uit het raam hingen. xe2x80x9cLeuk hxc3xa8? Is het niet geweldig?xe2x80x9d vroeg xc3xa9xc3xa9n van hen. Ik kon niks anders dan een lullige wedervraag bedenken, die ik natuurlijk niet had moeten stellen, maar hij was er al uit. xe2x80x9cWat is er dan zo geweldig?xe2x80x9d vroeg ik stuurs. xe2x80x9cNou, dit!xe2x80x9d Ze wees naar buiten waar net een schip met kirrende mannetjes in te strakke lila pakjes voorbijkwam. xe2x80x9cDie vrijheid!xe2x80x9d ging ze opgetogen verder:  xe2x80x9cDat je kunt zijn wie je bent.xe2x80x9d

Er volgde een korte maar moeizame discussie waarin ik probeerde aannemelijk te maken dat ik elke dag mezelf was, en zij naar ik aan nam ook, en dat vrijheid niet noodzakelijk tot exhibitionisme hoefde te leiden, maar het leidde tot niets. Er voegde zich nxc3xb3g een Westerkerkvrijwilligster in het gezelschap bij het raam. Keurige kerkmevrouwen van middelbare leeftijd onder elkaar. Ik registreerde: xe2x80x9cJammer, dat ze niet meer zo bloot zijn. Dat was de eerste keren wel anders. Dan zag je nog es wat. Ik mag het graag zien hoor zoxe2x80x99n blote vent.xe2x80x9d Er kwam een nieuwe praalboot voorbij. xe2x80x98Christen en Homoxe2x80x99 was het thema. Een ladderzatte christenhomo stond naast een zoet zwaaiende, in klassieke dracht gestoken, dominee grote hoeveelheden bier te morsen. De plotselinge aanblik van de Wester veroorzaakte een enorme boer bij de dronkaard die boven alle herrie uit en waarschijnlijk tot op De Dam te horen was.
Het liep tegen half vijf. Concerteren was geen optie. Terug naar huis. Op de binnenplaats tussen de Wester en het Anne Frankhuis was een bacchanaal losgebarsten. Een juffrouw ontdeed zich van haar bovenkleding en geilde dansend haar eveneens halfnaakte vriendje tot vermaak der omstanders op. Het begon me te duizelen.
Er kwam oud zondagsschoolbegrip naar boven drijven waar ik vroeger hevig bij en over gefantaseerd had. Ik zag het nu in het echt, het bestond, elk jaar in augustus, te Amsterdam:  Sodom en Gomorra.  

Rotterdam, zaterdag 6 augustus 2011

Ik begrijp niet hoe praktisch al mijn vrienden dat doen: sociaal netwerken. Dat kost een tijd! En klaarblijkelijk kan dat allemaal tussen de werkzaamheden door als ik zo om me heen kijk. Ik word/ben een ouwe zak. Ik red dat gewoon niet. Ooit ben ik in een opwelling facebooklid geworden, onder een schuilnaam, maar dat is net zoiets als met je kleren aan in een nudistenkamp lopen, dat heeft dus niet lang geduurd. Daarna opnieuw fb-er geworden, om te kijken of op het netwerkplatform iets over een franse zanger te vinden was. Uit pure ballorigheid een profieltje gemaakt, fotootje, dingetjes, datjes. Vervolgens zag ik mijn mailbox vollopen met mededelingen van de firma facebook. Mededelingen over mededelingen van mededelingen van mensen die ik zo af en toe in het echt tegenkom en die nu plotseling dongen naar een virtuele vriendschapsstatus met mij. Bizar. Enfin, terughoudendheid was geboden leek me en ik lijd een vrijwel passief facebookbestaan.

Af en toe, in momenten waar  de verveling omslaat in doelloze nieuwsgierigheid gaat de fb-acceuil open (Ik heb de Franse versie). Soms, zoals gisterenavond is er wel een aanleiding om dat te doen. Gevolg: tot tegen drie uur in de ochtend schaamteloos honderden fotox92s en wederwaardigheden van mijn virtuele vrienden en vriendinnen bekijken als een geautoriseerd voyeur in een exhibistionistenpoppenkast.

Nu ik toch zo lekker nutteloos bezig was; ook maar eens op google-maps-streetview gekeken waar en vooral hoe al die vrienden toch woonden. Boeiend. Vlak voor ik eindelijk tot schermafsluiting genegen was (de ledigheid was net het hoogtepunt voorbij) vroeg ik me af hoe streetview aangaf dat ik zelf eigenlijk woonde. Moment van dxe9masquxe9: Op mijn woning prijkte nog het pompeuze naambord dat al twee jaar weg is, op een volgende foto zag ik mijn buurman de deur uitstappen. Die is al een jaar dood. Ik staarde onthutst naar het scherm. Schijn, lucht, virtualiteit, het najagen van wind, ijdelheid der ijdelheden, het is niets dan ijdelheid zegt de Prediker.      

Rotterdam, zaterdag 6 augustus 2011

Ik begrijp niet hoe praktisch al mijn vrienden dat doen: sociaal netwerken. Dat kost een tijd! En klaarblijkelijk kan dat allemaal tussen de werkzaamheden door als ik zo om me heen kijk. Ik word/ben een ouwe zak. Ik red dat gewoon niet. Ooit ben ik in een opwelling facebooklid geworden, onder een schuilnaam, maar dat is net zoiets als met je kleren aan in een nudistenkamp lopen, dat heeft dus niet lang geduurd. Daarna opnieuw fb-er geworden, om te kijken of op het netwerkplatform iets over een franse zanger te vinden was. Uit pure ballorigheid een profieltje gemaakt, fotootje, dingetjes, datjes. Vervolgens zag ik mijn mailbox vollopen met mededelingen van de firma facebook. Mededelingen over mededelingen van mededelingen van mensen die ik zo af en toe in het echt tegenkom en die nu plotseling dongen naar een virtuele vriendschapsstatus met mij. Bizar. Enfin, terughoudendheid was geboden leek me en ik lijd een vrijwel passief facebookbestaan.

Af en toe, in momenten waar  de verveling omslaat in doelloze nieuwsgierigheid gaat de fb-acceuil open (Ik heb de Franse versie). Soms, zoals gisterenavond is er wel een aanleiding om dat te doen. Gevolg: tot tegen drie uur in de ochtend schaamteloos honderden fotoxe2x80x99s en wederwaardigheden van mijn virtuele vrienden en vriendinnen bekijken als een geautoriseerd voyeur in een exhibistionistenpoppenkast.

Nu ik toch zo lekker nutteloos bezig was; ook maar eens op google-maps-streetview gekeken waar en vooral hoe al die vrienden toch woonden. Boeiend. Vlak voor ik eindelijk tot schermafsluiting genegen was (de ledigheid was net het hoogtepunt voorbij) vroeg ik me af hoe streetview aangaf dat ik zelf eigenlijk woonde. Moment van dxc3xa9masquxc3xa9: Op mijn woning prijkte nog het pompeuze naambord dat al twee jaar weg is, op een volgende foto zag ik mijn buurman de deur uitstappen. Die is al een jaar dood. Ik staarde onthutst naar het scherm. Schijn, lucht, virtualiteit, het najagen van wind, ijdelheid der ijdelheden, het is niets dan ijdelheid zegt de Prediker.      

Zondag 10 juli 2011, Bxe9nodet, plage de Letty.

Het strand pal naast de wijk Le Letty blinkt uit in ouderwetse allureloosheid, dat is een verademing. Haal even Zandvoort of iets mondains voor de geest; het is er allemaal niet. Zelfs de kinderen op het strand van Letty lijken vanzelf een beetje kinderlijker, liever, zoeter, aandoenlijker te zijn. Misschien komt dat door de aanwezigheid van relatief veel oude tot zeer oude, maar krasse, strandgangers. Ach, het is natuurlijk allemaal maar inbeelding, the eye of the beholder, ik weet het, maar tochx85 

Het strand ligt niet aan zee maar aan een zompige lagune achter een duinwal, de x91Anse du Grousguenx92. Iets landinwaarts kniekt het strand haaks naar links, daar begint de x91Anse du Petit Moulinx92, even zompig en moerassig maar wat smaller en de randen zijn vriendelijker bebost. Op de kniek staat een auto, de enige. In de auto zit een lijdzaam lezende vrouw, onder de open achterklep staat een oude heer in volledige vogelaarsbepakking te gluren door een imposante kijker. Ik kijk in de richting van de lens. Geen vogel te zien. De man ziet dat ik kijk waarnaar hij gluurde en stopt onmiddellijk met gluren. Nooit te beroerd om wat te leren loop ik op hem toe en vraag wat er zoal te zien is aan vogels. x93Pas grand chosex94 zegt de man verlegen glimlachend. Ik verwacht nu een vervolg, xe9xe9n of twee voor de hand liggende vogelsoorten, maar nee, er komt niets. De door hem zelf veroorzaakte stilte maakt de man nog verlegener, ja bijna zenuwachtig. Hij heeft, zo van dichtbij beschouwd, iets van een klassieke gluurder: keurige man in een keurige wijk die met een telescoop naar de buurvrouw in ondergoed en veel te jonge meisjes in de achtertuin loert. Ik probeer het ijs te breken en begin over zijn apparaat. Mooi ding. Kun je er ook gelijk fotox92s mee maken? x93Ouix94. Hij kijkt nog betrapter. Het wordt nu een beetje ongemakkelijk, dus ik besluit een eind te maken aan wat nauwelijks een conversatie genoemd mag worden. x93Bon chance!x94 De man knikt lichtjes en zegt dan: x93Het zou winter moeten worden. In de winter zijn er meer vogels.x94 Na dit onverwachte statement kijkt hij schuin de auto in, alsof hij commentaar verwacht van zijn vrouw. Maar mevrouw leest lijdzaam voort. Het is begin juli. Nog een zomer te gaan op de punt van het strand van Letty.
    

Zondag 10 juli 2011, Bxc3xa9nodet, plage de Letty.

Het strand pal naast de wijk Le Letty blinkt uit in ouderwetse allureloosheid, dat is een verademing. Haal even Zandvoort of iets mondains voor de geest; het is er allemaal niet. Zelfs de kinderen op het strand van Letty lijken vanzelf een beetje kinderlijker, liever, zoeter, aandoenlijker te zijn. Misschien komt dat door de aanwezigheid van relatief veel oude tot zeer oude, maar krasse, strandgangers. Ach, het is natuurlijk allemaal maar inbeelding, the eye of the beholder, ik weet het, maar tochxe2x80xa6 

Het strand ligt niet aan zee maar aan een zompige lagune achter een duinwal, de xe2x80x98Anse du Grousguenxe2x80x99. Iets landinwaarts kniekt het strand haaks naar links, daar begint de xe2x80x98Anse du Petit Moulinxe2x80x99, even zompig en moerassig maar wat smaller en de randen zijn vriendelijker bebost. Op de kniek staat een auto, de enige. In de auto zit een lijdzaam lezende vrouw, onder de open achterklep staat een oude heer in volledige vogelaarsbepakking te gluren door een imposante kijker. Ik kijk in de richting van de lens. Geen vogel te zien. De man ziet dat ik kijk waarnaar hij gluurde en stopt onmiddellijk met gluren. Nooit te beroerd om wat te leren loop ik op hem toe en vraag wat er zoal te zien is aan vogels. xe2x80x9cPas grand chosexe2x80x9d zegt de man verlegen glimlachend. Ik verwacht nu een vervolg, xc3xa9xc3xa9n of twee voor de hand liggende vogelsoorten, maar nee, er komt niets. De door hem zelf veroorzaakte stilte maakt de man nog verlegener, ja bijna zenuwachtig. Hij heeft, zo van dichtbij beschouwd, iets van een klassieke gluurder: keurige man in een keurige wijk die met een telescoop naar de buurvrouw in ondergoed en veel te jonge meisjes in de achtertuin loert. Ik probeer het ijs te breken en begin over zijn apparaat. Mooi ding. Kun je er ook gelijk fotoxe2x80x99s mee maken? xe2x80x9cOuixe2x80x9d. Hij kijkt nog betrapter. Het wordt nu een beetje ongemakkelijk, dus ik besluit een eind te maken aan wat nauwelijks een conversatie genoemd mag worden. xe2x80x9cBon chance!xe2x80x9d De man knikt lichtjes en zegt dan: xe2x80x9cHet zou winter moeten worden. In de winter zijn er meer vogels.xe2x80x9d Na dit onverwachte statement kijkt hij schuin de auto in, alsof hij commentaar verwacht van zijn vrouw. Maar mevrouw leest lijdzaam voort. Het is begin juli. Nog een zomer te gaan op de punt van het strand van Letty.
    

Zaterdag 9 juli 2011, Port Louis (Morbihan, Finisterre)

Middernacht in Port Louis. Het gele straatlantaarnlicht, zoals je alleen in Frankrijk hebt, heeft het havenzicht veranderd in een bijna kitschy toneeldecor. Buiten het schijnsel roert pikzwart de zee. Een stevige bries zet de gedachten aan een lang vervlogen tijd kracht bij. Port Louis was het Franse centrum van de West-en Oost Indixeb vaart. Wat de Hollanders en de Engelsen kunnen, kunnen wij ook, dacht Colbert. Et voilxe0, aldus geschiedde, en aldus geschiedenis. Port Louis. Aan het einde van de West-Indische-Compagnie kade liggen twee cafxe9x92s. Exe9n gaat dicht, de ander is open. Het is er vol en gezellig. Ik vraag naar het verschil tussen een chouchen en een hydromel, drankjes uit de streek. De bartender legt het me vriendelijk uit maar voegt er aan toe dat hij x91ni lx92un ni lx92autrex92 heeft. Ik kijk op de klok. Het is tegen enen. Een cointreau dan maar, met ijs. x93Wordt gemaakt in Angersx94 zegt mijn vriend. We zijn net uit Angers gekomen, vandaar. x91Weet ikx92 zeg ik nippend aan mijn vaste late night bar drink, x91hoe laat sluiten ze hier?x92 Wat mij betreft wordt het heel laat, of vroeg, al naar gelang. x93Geen ideex85x94. Nog geen tien minuten later klinkt de bar-bel voor de laatste ronde. Om half twee worden we vriendelijk het gele straatlicht in gestuurd. De citadelmuren schimmen grijs op uit de zeedonkerte. Het laatste stukje granieten Frankrijk voor het grote zwarte water begint. Finisterre heet het hier. Einde van de wereld.

Zaterdag 9 juli 2011, Port Louis (Morbihan, Finisterre)

Middernacht in Port Louis. Het gele straatlantaarnlicht, zoals je alleen in Frankrijk hebt, heeft het havenzicht veranderd in een bijna kitschy toneeldecor. Buiten het schijnsel roert pikzwart de zee. Een stevige bries zet de gedachten aan een lang vervlogen tijd kracht bij. Port Louis was het Franse centrum van de West-en Oost Indixc3xab vaart. Wat de Hollanders en de Engelsen kunnen, kunnen wij ook, dacht Colbert. Et voilxc3xa0, aldus geschiedde, en aldus geschiedenis. Port Louis. Aan het einde van de West-Indische-Compagnie kade liggen twee cafxc3xa9xe2x80x99s. Exc3xa9n gaat dicht, de ander is open. Het is er vol en gezellig. Ik vraag naar het verschil tussen een chouchen en een hydromel, drankjes uit de streek. De bartender legt het me vriendelijk uit maar voegt er aan toe dat hij xe2x80x98ni lxe2x80x99un ni lxe2x80x99autrexe2x80x99 heeft. Ik kijk op de klok. Het is tegen enen. Een cointreau dan maar, met ijs. xe2x80x9cWordt gemaakt in Angersxe2x80x9d zegt mijn vriend. We zijn net uit Angers gekomen, vandaar. xe2x80x98Weet ikxe2x80x99 zeg ik nippend aan mijn vaste late night bar drink, xe2x80x98hoe laat sluiten ze hier?xe2x80x99 Wat mij betreft wordt het heel laat, of vroeg, al naar gelang. xe2x80x9cGeen ideexe2x80xa6xe2x80x9d. Nog geen tien minuten later klinkt de bar-bel voor de laatste ronde. Om half twee worden we vriendelijk het gele straatlicht in gestuurd. De citadelmuren schimmen grijs op uit de zeedonkerte. Het laatste stukje granieten Frankrijk voor het grote zwarte water begint. Finisterre heet het hier. Einde van de wereld.